Een zestig kilometer begint niet met het startschot van een burgemeester maar natuurlijk al wat eerder. Nadat de startlijsten bekend waren begonnen de speculaties op het internet. Wie zijn de favorieten. Hier op Ultraplatform hadden we een voorzet gegeven.

Maar laten we met de terugblik gewoon beginnen bij het NIOZ, op Paasmaandag 25 april. Een uurtje voor de start was het druk bij de tafels waar de lopers en loopsters hun nummers kwamen ophalen. Een baldadige Belg zei doodleuk toen de tassen uitdelende dame naar zijn naam vroeg: “Luc Krotwaar”. Na wat zoeken kwam het tasje van de lokale supermarkt uit de doos. Startnummer 60-101 Luc Krotwaar. De arme mevrouw lachtte een beetje zuur toen Marc Papanikitas, tweevoudig winnaar van de Zestig van Texel zijn ware identiteit onthulde.

Alle ogen waren gericht op deze twee kanonnen. De ervaren Marc Papa en de debuterende Luc Krotwaar, zevenvoudig Nederlands marathonkampioen.

Om 10.35 uur startten 343 atleten aan de elfde editie van De Zestig van Texel. Al snel vormde zich een kopgroep met alle favorieten. Geen compacte groep, maar er werd wel gekeken wie waar liep en al opvallend snel liep Marc Vanderlinden weg van de rest. Een Belgisch pact? Wat was het plan achter deze actie? Maar op De Hors was het Luc Krotwaar die liet zien dat hij niet van plan was de aanval te schuwen. En Marc Vanderlinden zakt terug en zien we uiteindelijk niet meer. Met Marc Papanikitas en Pascal van Norden daar niet ver achter was de wedstrijd al binnen twintig minuten begonnen. In de top tien zagen we ook Jan van de Marel, Olivier Jacques, Pieter Mans en Aart-Peter Baan. En ook Jo Schoonbroodt, Elbert Voogt en Ronnie Duinkerken waren niet ver weg.

Het lopen van Luc Kortwaar oogde wat onrustig. Zijn bewegingspatroon is nog te veel die van een marathonloper in plaats van een energiezuinige ultraloper. Door de tempowisselingen zag het er in ieder geval niet ontspannen uit. Net als bij Marc Papanikitas trouwens. Was het de wedstrijdspanning, de warmte? Pascal van Norden daarentegen leek geen bovenmatige inspanningen te verrichten op de stranddelen.

Het strand lag er belabberd bij. Door het hoge water was er bijna geen hard recht stuk te vinden. En daarbij was het op sommige punten erg druk met zandkastelenbouwende toeristen. Menig Duits kind zal een trauma opgelopen hebben van hardlopers die kastelen en kuilen kapot liepen.

Op het strand waren Marc Papanikitas en Pascal van Norden in de achtervolging op Luc Krotwaar. In de Nederlanden, waar de zandpaden ook niet geweldig liepen, viel Marc Papa ver terug en leek Pascal van Norden aansluiting te krijgen bij Krotwaar nadat Luc Krotwaar een sanitaire stop maakte. Maar meteen daarna versnelde Luc Krotwaar en kwam hij weer op een voorsprong van zo'n 40 seconden.

Inmiddels was Pieter Mans aangesloten en bleven ook Olivier Jacques en Jan van de Marel in het zicht. Marc Papanikitas moest toen de strijd staken. De schoen van Jan Knippenberg zou waarschijnlijk dus de komende twee jaar op een Nederlandse schoorsteen prijken.

Dit maakte de wedstrijd in de Slufter al spannend. Alle voorsprongen en achterstanden waren speelbaar. Pieter Mans heeft vanaf 35 km geprobeerd naar Luc Krotwaar toe te lopen. Hij vorderde tamelijk vlot maar mogelijk wat te vlot. Het tempo lag zeker niet veel langzamer dan vier minuten per kilometer. Uiteindelijk kwam Pieter Mans tot 20 meter van Luc Krotwaar, waarna deze versnelde. Pascal van Norden bleef rustig en bleef sparen tot ver in de wedstrijd. Hij raakte weliswaar vermoeid maar had geen noemenswaardige problemen. Krotwaar had in die fase twee a drie minuten voorsprong maar op 50 km kreeg Pascal van Norden Pieter Mans echter weer in het vizier en bij het passeren leek Pascal bijna te worden gekatapulteerd, het eindspel was begonnen!

Het tempo bij Pascal van Norden ging omhoog. Uit de volgerskaravaan werd duidelijk dat Luc Krotwaar er niet helemaal fris meer bijliep en Pascal van Norden zag kansen. Maar drie minuten dichtlopen op tien kilometer is wel veel. Ofschoon het wel de laatste tien waren van een loodzware zestig kilometer met de Hoge Berg nog als toetje. In Oudeschild was het verschil echter nog maar een kleine tweehonderd meter. Dat Krotwaar niet zomaar een loper is bleek wel. Hij liet het kaas niet van het brood eten en kon weer weglopen bij Pascal van Norden. Na vier uur, veertien minuten en acht seconden won Luc Krotwaar zijn eerste echte ultraloop. Pascal van Norden had iets minder dan tweeënhalve minuut meer nodig.

Pieter Mans had op 15 kilometer voor de streep de tol moeten betalen voor zijn inspanningen. Hij was een van de smaakmakers van de wedstrijd maar moest Olivier Jacques laten passeren. De in Nederland wonende Fransman, en vorig jaar winnaar van de 160 kilometer lange JKM kwam verrassend aan als derde in 4.18.27, ruim zes minuten voor Pieter Mans die Jan van de Marel nog net voor kon blijven.

De omstandigheden zorgde ervoor dat er in deze editie geen geweldige tijden zijn gelopen. Maar er was een mooie strijd!

Bij de dameswedstrijd was het Chantal van der Geest die de wedstrijd naar haar hand zette. Ze was als outsider getipt. Trailloopsters als Chantal van der Geest en Martine Hofstede bleken de hitte op het strand goed te weerstaan. Martine Hofstede kwam als vierde aan in Den Burg enkele tellen onder de zes uur. Chantal van der Geest was toen al 27 minuten binnen. Marjolein Bil had 5.44 nodig en Hermina van Dijk 5.55. De winnares van de vorige edite, Inge Smit bleef deze keer steken op de zesde stek.

AANVULLING: Martine Hofstede beschrijft haar wedstrijd op haar weblog. Haar verhaal geeft veel meer info over de wedstrijd bij de vrouwen dan mijn artikel.

Het dubbele rondje op Texel kende bij de mannen één grote favoriet. Jan-Albert Lantink. De avond voor de wedstrijd gaf de Twent een lezing over zijn ultraloopcarrière. Dit werd een interactieve show met, zoals altijd, zijn dochter Emilia als side-kick. Deze vrolijk chaotische bijeenkomst liet een andere Jan-Albert Lantink zien dan in de wedstrijd.

Jan-Albert Lantink liet al op de wielerbaan zien dat hij ging voor een snelle tijd. Dertig seconden verschil maakte hij al bij het verlaten van de baan. Zoals gebruikelijk getooid in het wit met een zaklamp op zijn voorhoofd vertrok hij de heldere nacht in. In vierenhalf uur keerde hij bij het NIOZ. Maar de terugweg was een stuk zwaarder. Het hoge water had het strand veranderd in een zo goed als onbeloopbaar terrein. Hij verloor al snel op het parcoursrecordschema maar wist desondanks toch in een knappe tijd van 9.43.02 te finishen. Voor Jan-Albert Lantink staat dit seizoen alles wederom in het schema van de Spartathlon. Op advies van Professor Asker Jeukendrup en zijn mede-onderzoekster Sophie Killer van de universiteit van Birmingham probeert hij zijn koolhydraatopname te testen. Met iets meer dan negentig gram per uur aan koolhydraten moet het energieverlies zo veel mogelijk beperkt worden. Het probleem hierbij is dat het maag-darmkanaal dit moet kunnen verdragen. Zelfs een wedstrijd als deze 120 wordt gebruikt om dit protocol te testen. Tijdens de wedstrijd bleek dat het gebruikte eetschema nog voor problemen zorgde. Een mooi leermoment voor Jan-Albert Lantink.

Op meer dan een uur achter Jan-Albert Lantink kwamen twee Belgen over de streep. Peter Palmans werd tweede in 10.49 gevolgd door Geert Stynen in 10.52.

Bij de dames waren er helaas maar twee deelneemsters. De Nederlands kampioene 100 km Leonie van den Haak moest de Engelse Sharon Gayter ruim zes minuten voor haar dulden in Den Burg.

Leonie's doel was finishen. Ze had de omstandigheden goed ingeschat en had het advies: keren voordat de Zestig start in haar oren geknoopt. En het motto van haar werkgever is: Just Do It, en Leonie Did It!

Lees ook het mooie en uitgebreide verslag van Dik Jagersma op Hardloopnieuws. Verder verschijnen er natuurlijk ook veel berichten op UltraNed en op Dutch Road Runners.  

De uitslagen zijn te vinden op Uitslagen.nl

De foto is gemaakt door Bjorn Paree.