Dat het toekennen van een kampioenschap door de IAU (International Association of Ultrarunners) geen sincure is, is mij al een tijd geleden duidelijk geworden. De IAU doet goed werk, maar ze blijven afhankelijk van wat de lokale organisatie er van maakt. Het is in het belang van de atleten dat grote kampioenschappen gegund worden aan organisaties die die taak ook aankunnen. In het recente verleden zijn er bij kampioenschappen toch af en toe dingen minder goed gegaan. Denk maar de 50 km finale in Ierland, waar de deelnemers het eerste deel van de wedstrijd op een niet afgezette weg liepen, het WK in Gibraltar wat te kort was en de logistieke problemen bij het WK in Seregno.

Ik vroeg Nadeem Khan van de IAU om de Nederlandse ultralopers uit te leggen hoe de aanwijzing van een MIAUC (Major IAU Competition)  gaat. 

Hieronder de vertaling van zijn brief aan het Ultraplatform.

Het kiezen van een organisatie voor een IAU kampioenschap

Ultrarunning wordt zo langzamerhand echt een populaire sport. Bij elk kampioenschap staan er meer atleten aan de start en zijn er meer deelnemende federaties dan bij de vorige.

En elk jaar beoordelen wij bij het IAU Council, de aanbiedingen van organisaties die graag een groot kampioenschap willen hosten. Dat beoordelingsproces is heel uitgebreid en bestaat uit een aantal stappen.

De geinteresseerde organisaties dienen een aanvraag in bij de IAU. De aanvraag wordt vervolgens beoordeeld op parcours, de accomodatie voor atleten, het beschikbare transport, de financiele dekking en een groot aantal ander belangrijke indicatoren. Als er voldoende tijd is, reist een van de leden van de IAU Council het parcours en bekijkt alle belangrijke punten ter plekke. Ook wordt dan overlegd met het organiserend comite.

Als alles voldoet aan de vereisten van de IAU, dan wordt het kampioenschap toegewezen aan het organiserend comite en wordt tijdens het voorafgaande kampioenschap de vlag aan het comite overgedragen.

Het is de IAU er veel aan gelegen om de kampioenschappen een paar jaar van tevoren te kunnen toewijzen. De gedachte hierachter is om atleten en federaties zo vroeg als mogelijk op de hoogte te stellen van locatie en organiserend comite, om zo hun voorbereidingen te vergemakkelijken. Het is echter niet altijd mogelijk om dat zo vroeg te doen als we zouden willen (soms zijn er nog geen aanvragen binnengekomen), maar dat is wel altijd het streven.

U begrijpt dat het toewijzen van een MIAUC een ingewikkeld proces. Wij willen zeker zijn dat alle kampioenschappen aan de hoge eisen die wij als IAU stellen, voldoen en daarmee voor atleten en federaties gedenkwaardige evenementen zijn.

Nadeem Khan

IAU Director of Communications

Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Na de vier lijstjes met standaardafstanden c.q. ~tijden, rijst wellicht de vraag: was dit alles?

Nee, dat was het niet. Er zijn nu eenmaal wedstrijden die zich onttrekken aan de ronde cijfers. Wedstrijden die bepaald worden door een route tussen twee punten, of door een mooi, dan wel een opzettelijk lastig rondje.

Er zullen maar weinig mensen betwisten dat "hors catégorie" de grootste prestatie geleverd is door Léonie van den Haak. Zij liep in de prestigieuze 246 km lange Spartathlon van Athene naar Sparta een prima wedstrijd, die ze als tweede vrouw en vijfde overall beëindigde in een tijd van 28:42:36. En hoewel tijden hier slechts het halve verhaal vertellen, waren alleen de Nederlanders Jan-Albert Lantink, Cees Verhagen, Ron Teunisse, Jeffrey Oonk en Wim Epskamp ooit sneller.

Omdat er aan mannelijke zijde in 2013 ook een uitstekende ultraprestatie is geleverd, moet Léonie het dit maal doen met de titel "Queen Of The Road".

In Nederland was het niveau op de 6 uur in 2012 hoger dan in 2011, zowel kwalitatief als kwantitatief. De 6 uur van Stein leverde de eerste Nederlandse winnaar op in de geschiedenis. Bram van Rijswijk liep een uitstekende 85,426 km. Met die prestatie staat Bram op de zevende plaats op de wereldranglijst van 2012. Die lijst wordt aangevoerd door de Hongaar Gabor Muhari met 92,613 km. In Stein werden nog een aantal bijzondere prestaties geleverd. Peter Res liep bij zijn debuut in het ultralopen 80,187 km. Jo Schoonbroodt verbeterde de wereldbestprestatie in de M60 klasse met zijn 78,953 km. Dat is nog verder dan zijn wereldbestprestatie M55 (78,268 km).

Bij de vrouwen kwam de Britse Helen Taranowski op de baan van Barcelona met 78,776 km het verst. Op de weg kwam de Sloveense Neza Mravlje tot 77,625 km. Beste Nederlandse was Wilma Dierx die in Steenbergen 68,818 km liep. Daarmee staat Wilma op de wereldranglijst van 2012 op plek 27. In Stein kwamen Mieke Hekkers met 67,175 km en Jet Klomp met 66,299 km tot verdienstelijke afstanden.

Internationaal is de 6 uur geen belangrijk nummer, wat je aan het niveau ten opzichte van de 100 km kan zien. Een afstand van 80 km kan je vergelijken met een tijd van <8.00 uur en een afstand van 69 km met een tijd van <9.30. Waar op de 6 uur 40 mannen minimaal 80 km liepen, haalden op de 100 km 187 mannen een tijd van onder de 8.00 uur. Bij de vrouwen liepen wereldwijd 26 vrouwen verder dan 69 km, waar 119 vrouwen op de 100 km onder de grens van 9.30 bleven.

Positief is dat Stein zijn positie als internationaal sterk bezette 6-uursloop blijft houden. In de 17 edities tot nu toe lag de winnende afstand bij de mannen tussen de 82,643 en 92,188 km. Bij de vrouwen liep in 15 edities de winnares een afstand van boven 70 km. De titel Worlds Fastest Six Hours Run draagt Stein dus terecht. Een wedstrijd waar we in Nederland trots op mogen zijn.

We zijn alweer in de tweede week van januari maar we willen u toch niet ons derde overzicht van 2012 onthouden.

De 50 km had dit jaar bij de mannen weinig verrassingen en ook geen bijzondere tijden in petto. Opvallend is natuurlijk wel de 50 km tijd van Jan-Albert Lantink op de 100 km. 
Net als vorig jaar was Ralf Preibisch de snelste over de kortste ultramarathonafstand. Bij de dames valt het ultradebuut van Carola Schot van CAV Energie op. Zij liep op de baan in Deventer net onder de vier uur. Daarmee is ze volgens het allertijdenoverzicht op Ultraned de vierde Nederlandse vrouw die dat presteerde.