Met deze woorden opent Jason Loutitt zijn verslag van de derde editie van het WK ultratrail. De clowneske Canadees was één van de smaakmakers van de wedstrijd in Connemara, Ierland. Voor de wedstrijd waren er geluiden dat het parcours te gemakkelijk zou zijn. Teveel verhard en te weinig hoogtemeters. Ook op het forum van het Ultraplatform wordt die suggestie gewekt. Nu zijn discussies over zwaarte van wedstrijden soms net als over kunst en smaak. Een trail hoog in de Alpen of de Pyreneeën is nu eenmaal anders dan eentje in Engeland of Ierland. Deze trail was op papier niet zwaar maar de omstandigheden logen er toch niet om. Het was dat het de laatste twee dagen droog was anders had het een loodzware tocht geworden, de omstandigheden op de donderdag voor de wedstrijd waren extreem. De toch al natte ondergrond was veranderd in een moeras, de paden waren niets anders dan afwateringskanalen voor de overvloedige gevallen regen.

Maar is een van de charmes van het traillopen nu juist niet dat iedere wedstrijd zijn eigen karakter heeft? Want karakter had deze wedstrijd zeker.

Het wedstrijdverloop heb ik gedurende de dag geprobeerd zo goed mogelijk weer te geven op deze site. Voor wie het wilt terug lezen, klik dan op deze link.

Het Nederlandse team heeft het mijns inzien prima gedaan. Het was voor het Ultraplatform voor het eerst dat er lopers naar het WK ultratrail werden uitgezonden. In tegenstelling tot een wereldkampioenschap 100 kilometer of 24 uur is het lastig om objectieve normen aan te geven waaraan lopers of loopsters moesten voldoen. Van de atleten die zich hebben aangemeld is besloten om Robert Nieuwland, Michel Buijck en Pieter Mans de kans te geven om zich te profileren in het oranje van de AtletiekUnie.

Robert Nieuwland was met zijn 27 jaren de jongste van het team maar wel de meest ervaren trailloper van dit drietal. Robert woont en werkt in Spanje en liep daar een aantal langere trails. Begin mei liep hij goed in de zeer sterk bezette Transvulcania trail op de Canarische eilanden. Een trail van 83 kilometer met 4400 klimmeters waarin hij vlak na Marco Olmo en voor Monica Aguilera finishte op plaats 21. Robert heeft ook een goede marathontijd staan van 2.43.51.

Michel Buijck, als opleider in het leger veel ervaring opgedaan in het omgaan met loodzware omstandigheden, is onder de hoede van Gerrit van Rotterdam zich aan het specialiseren in het traillopen. Hij werd vorig jaar tweede in de vijftig kilometer lange Ardense Trail des Fantome la Roche. Een korte maar zeer pittige Ardense trail met 2400 klimmeters.

Pieter Mans was op papier de snelste van het drietal maar wel eentje met de minste ervaring in het traillopen. Onder begeleiding van Ed van Beek is Pieter zich aan het richten op de 100 kilometer op de weg. Vorig jaar werd hij tweede in de Veluwezoomtrail en liep hij in Stein bijna 79 km in 6 uur.

Pieter Mans en Michel Buijck waren woensdagavond al in Letterfrack gearriveerd en dat gaf mij de kans om met dit tweetal een deel van het parcours te gaan verkennen. Het grootste obstakel leek de ruim zevenhonderd meter hoge berg Benbaun te worden. Vanaf het punt waar verzorgingspost drie gesitueerd zou worden hebben we gedrieën de route richting Benbaun gelopen en een klein stukje de heuvel beklommen. Door de regen stond de gehele route vol met grote plassen en stonden de twee stroompjes die overgestoken moesten worden vol met sterk stromend water. Bij de eerste van de twee kwam het water nog tot de knieën, bij de tweede tot de liezen. Tijdens de wedstrijd op zaterdag was het waterpeil gedaald tot enkelhoogte. Na het oversteken van het tweede stroompje volgde de klim naar de top van Benbaun. Er bestond daar geen pad maar de route naar boven werd aangegeven met stokken met roodwit lint. De ondergrond was wat de Ieren “boggy grassland” noemen. Grote pollen gras in een moerasachtige ondergrond, tevens bezaaid met stenen van diverse formaten. Meestal stond het bruine turfwater tussen de pollen tot aan de enkels maar ook geregeld wat hoger. Hardlopen was onmogelijk op deze steile drijfnatte klim.

De volgende dag zijn we met Robert Nieuwland erbij gaan wandelen tot halverwege de eerste klim, Diamond Hill. Deze 442 meter heuvel was geen noemenswaardig probleem voor de ervaren lopers. Zeker niet omdat het vrijdag en zaterdag droog was. Tijdens de wandeling werden de ervaringen gedeeld en de teamtaktiek besproken. Diamond Hill moest in de eerste twintig kilometer van de race twee keer beklommen worden en het was dus zaak om daar niet de boel al op te blazen. Omdat de drie mannen elk hun zwakke en sterke punten wel kennen is er afgesproken om erg rustig te starten en tijdens de beklimming van Benbaun of later te beslissen om te kijken of verder samen op lopen verstandig was. Berekend werd dat een tijd van acht uur of ietsje langzamer verwacht mocht worden.

Het team hield zich erg goed aan de afspraken. Bij de doorkomst bij het eerste verzorgingspunt, na twaalf kilometer, lagen de drie mannen rond de tachtigste positie. Maar op en na Benbaun werden er rap veel lopers ingehaald. Op de terugweg na de tweede beklimming van Benbaun lag Robert Nieuwland op een gegeven moment rond de 15e positie. Helaas lukte het hem niet om dat vast te houden maar zijn twintigste plek in het eindklassement met een prima tijd van 7.23.27 was een mooie beloning voor het harde werken.

Ook Michel Buijck liep een puike race met een veertigste plek overall. Hij wist met 7.54.39 ook nog binnen de acht uur te finishen. Pieter Mans had meer moeite met Benbaun dan de twee andere lopers. Kramp weerhield hem ervan om langer met Michel Buijck te lopen maar in het laatste deel van de race door de vlakkere “boggy grasslands” liet hij zien dat zijn basissnelheid hoog is. Slechts zestien lopers wisten de laatste tien kilometer binnen het uur af te leggen. Vijftien daarvan liepen bij de eerste twintig. Pieter was de zestiende loper die dat presteerde. Hij kon daardoor nog doorschuiven naar plek 53 (overall) in het klassement. Zijn 8.25.06 zorgde ervoor dat we als team nog een negende plek in het landenklassement wisten te behalen.

Terugkijkend kan ik niet anders dan tevreden zijn. Als land waar een molshoop al als significant hoogteverschil wordt erkend hebben we naar behoren gepresteerd. De twintigste plek van Robert Nieuwland en de negende plek in het landenklassement is gewoon goed. De samenwerking en de sfeer binnen het team was erg goed en de gemaakte afspraken werden prima nagekomen. De verzorging werd perfect geregeld door Mirjam van Leeuwen en Angela Mes, respectievelijk de partners van Pieter Mans en Michel Buijck. Zij hebben tijdens de wedstrijd de verzorgingspost tussen de eerste afdaling en de tweede klim van Benbaun bemand.

Natuurlijk weten we dat de grote namen uit het ultratraillopen niet aan de start stonden. Daar spelen sponsorbelangen en de volle trailkalender een belangrijke rol in. Desalniettemin was het een prima kampioenschap met verdiende winnaars. Wat mij betreft staan we over twee jaar weer aan de start van een WK ultratrail. Hopelijk dan ook met een damesteam.

Mark de Boer

Coördinator NL ultraloopselectie

Foto's in Picasa, verslag Michel Buijck voor UltraNed en verslag Robert Nieuwland voor Mudsweattrails.