Dat het toekennen van een kampioenschap door de IAU (International Association of Ultrarunners) geen sincure is, is mij al een tijd geleden duidelijk geworden. De IAU doet goed werk, maar ze blijven afhankelijk van wat de lokale organisatie er van maakt. Het is in het belang van de atleten dat grote kampioenschappen gegund worden aan organisaties die die taak ook aankunnen. In het recente verleden zijn er bij kampioenschappen toch af en toe dingen minder goed gegaan. Denk maar de 50 km finale in Ierland, waar de deelnemers het eerste deel van de wedstrijd op een niet afgezette weg liepen, het WK in Gibraltar wat te kort was en de logistieke problemen bij het WK in Seregno.

Ik vroeg Nadeem Khan van de IAU om de Nederlandse ultralopers uit te leggen hoe de aanwijzing van een MIAUC (Major IAU Competition)  gaat. 

Hieronder de vertaling van zijn brief aan het Ultraplatform.

Het kiezen van een organisatie voor een IAU kampioenschap

Ultrarunning wordt zo langzamerhand echt een populaire sport. Bij elk kampioenschap staan er meer atleten aan de start en zijn er meer deelnemende federaties dan bij de vorige.

En elk jaar beoordelen wij bij het IAU Council, de aanbiedingen van organisaties die graag een groot kampioenschap willen hosten. Dat beoordelingsproces is heel uitgebreid en bestaat uit een aantal stappen.

De geinteresseerde organisaties dienen een aanvraag in bij de IAU. De aanvraag wordt vervolgens beoordeeld op parcours, de accomodatie voor atleten, het beschikbare transport, de financiele dekking en een groot aantal ander belangrijke indicatoren. Als er voldoende tijd is, reist een van de leden van de IAU Council het parcours en bekijkt alle belangrijke punten ter plekke. Ook wordt dan overlegd met het organiserend comite.

Als alles voldoet aan de vereisten van de IAU, dan wordt het kampioenschap toegewezen aan het organiserend comite en wordt tijdens het voorafgaande kampioenschap de vlag aan het comite overgedragen.

Het is de IAU er veel aan gelegen om de kampioenschappen een paar jaar van tevoren te kunnen toewijzen. De gedachte hierachter is om atleten en federaties zo vroeg als mogelijk op de hoogte te stellen van locatie en organiserend comite, om zo hun voorbereidingen te vergemakkelijken. Het is echter niet altijd mogelijk om dat zo vroeg te doen als we zouden willen (soms zijn er nog geen aanvragen binnengekomen), maar dat is wel altijd het streven.

U begrijpt dat het toewijzen van een MIAUC een ingewikkeld proces. Wij willen zeker zijn dat alle kampioenschappen aan de hoge eisen die wij als IAU stellen, voldoen en daarmee voor atleten en federaties gedenkwaardige evenementen zijn.

Nadeem Khan

IAU Director of Communications

Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

In het eerste weekend van februari organiseerde het Ultraplatform in samenwerking met het trailplatform MudSweatTrails een trainingsbijeenkomst voor de betere traillopers van Nederland. Doel was om gelijkgestemden samen te brengen en te motiveren voor deelname aan het WK trail. In 2012 werd er ook een trail weekend georganiseerd.

Jo Schoonbroodt liep op 4 maart 2012 in de 6 uur van Stein een PR met een afstand van 78,953 km. Los gezien van zijn leeftijd al een goede prestatie, maar voor een 61-jarige is die prestatie echt bijzonder. Met zijn 78,953 km verbeterde Jo namelijk de wereldbestprestatie M60 op de 6 uur weg  met bijna 2 kilometer. De oude wereldbestprestatie in de M60 klasse stond op naam van Peter Wimmer met 77,084 km (2000). Zo’n wereldbestprestatie moet worden aangevraagd bij de IAU. In het begin van het nieuwe jaar worden op een bijeenkomst van de IAU waar veel zaken aan de orde komen  de aanvragen beoordeeld. Het goede nieuws is dat de wereldbestprestatie van Jo Schoonbroodt is goedgekeurd.

Na de vier lijstjes met standaardafstanden c.q. ~tijden, rijst wellicht de vraag: was dit alles?

Nee, dat was het niet. Er zijn nu eenmaal wedstrijden die zich onttrekken aan de ronde cijfers. Wedstrijden die bepaald worden door een route tussen twee punten, of door een mooi, dan wel een opzettelijk lastig rondje.

Er zullen maar weinig mensen betwisten dat "hors catégorie" de grootste prestatie geleverd is door Léonie van den Haak. Zij liep in de prestigieuze 246 km lange Spartathlon van Athene naar Sparta een prima wedstrijd, die ze als tweede vrouw en vijfde overall beëindigde in een tijd van 28:42:36. En hoewel tijden hier slechts het halve verhaal vertellen, waren alleen de Nederlanders Jan-Albert Lantink, Cees Verhagen, Ron Teunisse, Jeffrey Oonk en Wim Epskamp ooit sneller.

Omdat er aan mannelijke zijde in 2013 ook een uitstekende ultraprestatie is geleverd, moet Léonie het dit maal doen met de titel "Queen Of The Road".