Als niet- wetenschapper heb ik altijd wel een meer dan gemiddelde interesse getoond in de laatste alinea van duursportgerelateerde onderzoeken. Ik stond altijd open voor nieuwe dingen. Onze sport – triathlon – was tenslotte ook best nieuw. En daardoor vaak ook erg vernieuwend. Het triathlonstuur van Lemond is daar een mooi voorbeeld van. In 2001 kwam ik een andere vinding op het spoor, tot dan toe nieuw voor de duursport. Eiwitgebruik TIJDENS het sporten? Mijn interesse was gewekt. We schrijven 2001.

Na een aantal succesvolle hele triathlons, waaronder 2 top-7 klasseringen bij de Ironman van Hawaii en 2 overwinningen op de Ironman van Lanzarote had ik inmiddels een stap terug gedaan. Zoon 1 was 2 jaar en dochter 1 was onderweg. Ik had ook mijn intrede op de arbeidsmarkt gedaan en was als leraar Duits en Economie aan de slag gegaan. Ik besloot mijn beperkte tijd alleen in het lopen te stoppen. Tot ik een advertentie in de Amerikaanse Triathlete ontwaar waarin een produkt aangeprijsd wordt door 6-voudig Hawaii winnaar Dave Scott. Daarin is sprake van eiwitgebruik tijdens het sporten. Dat was vernieuwend, want eiwitten zaten tot dat moment alleen nog in herstelprodukten. Ook was DSM destijds bezig geweest met een herstelprodukt met bepaalde eiwitten voor de Olympiagangers in Sydney. Wetende dat Dave Scott een eigen coachingsbedrijf runde (leuke woordspeling al zeg ik het zelf) deed hij dat dus niet voor de money, maar omdat ie erachter stond. Ik surfte naar de genoemde website, waar nog steeds de onderzoeken terug te vinden zijn die leidden tot de inzichten: www.accelerade.com.

Vorige week publiceerden we deel 1 van het boeiende artikel van Hans Strijbosch, deze week het tweede en laatste deel.

Wat en hoe moet je nu trainen en wat kun je ervan verwachten ?
Bij de begripsbepalingen hebben we “conditie” gedefinieerd als het samenspel van uithoudingsvermogen, kracht, snelheid, lenigheid, techniek, coördinatie, tactiek en mentaliteit. Wij willen graag een goede conditie; we zullen dus al die dingen moeten trainen alleen zoals eerder gezegd het ene wat meer dan het andere. Omdat uithoudingsvermogen de belangrijkste factor is bewaren we dat voor het laatst. De conditiebepalende factoren worden besproken in volgorde van de investering in tijd die je erin moet steken. Dit is niet de volgorde van belangrijkheid.

Tactiek is een belangrijke factor voor het eindresultaat in een wedstrijd, maar ik kan mij nauwelijks voorstellen hoe je een kwartiertje tactiek zou moeten trainen. Dat slaan we dus over.
Ook mentaliteit is een zeer belangrijke factor, maar ook daarvoor geldt dat het op de reguliere trainingen niet zo aan bod hoeft te komen. Ultralopers zullen toch al vaak uren achter elkaar alleen zijn tijdens trainingen (het zijn vaak filosofen). Op zichzelf is dat al een goede mentale training. Ik ben een groot en fervent tegenstander van die bikkels die zogenaamd “op karakter” door alles heenbijten, en al helemaal als je signalen dat je je lichaam aan het overbelasten bent weg probeert te moffelen met pijnstillers.
Lenigheid is het eerste aspect waar je tijdens trainingen daadwerkelijk aandacht aan zou moeten besteden. Ultralopers hoeven echt geen slangenmensen te zijn, maar een bepaalde mate van lenigheid in de enkels, heupen en wervelkolom lijkt me een vereiste om niet geblesseerd te raken.

Enige tijd geleden sprak ik een bevriende ultraloper die ons boekje “Doeltreffend Trainen” van Peter Janssen en mij aangeschaft en gelezen had. Naast de beschouwingen over trainen, met name duursporttraining  in het algemeen zei hij dat hij soms wel behoefte had aan een meer specifieke bespreking voor ultralopen. Hij nodigde mij bij die gelegenheid uit om mijn inzichten op dat gebied te verwoorden in een column voor het platform. Als triathlontrainer, die gewend is mensen te begeleiden voor duurprestaties die wel langer dan tien uren kunnen duren voel ik mij wel thuis bij dit onderwerp. Bij deze is die uitnodiging dus aangenomen.

Begripsbepalingen.
Voordat we aan zo’n bespreking beginnen lijkt het mij zinnig om eerst precies te omschrijven  wat voor mij een paar begrippen inhouden; met name “trainen” en “conditie”.
Trainen is een doelgerichte en doelbewuste afwisseling tussen arbeid en rust met het oogmerk een gewenste conditie te verkrijgen en/of te behouden. Met name ultralopers zullen wel eens geconfronteerd worden met de opvatting dat zij “de blik op oneindig en het verstand op nul” zouden hebben. De blik op oneindig kan ik me wel voorstellen, maar het verstand op nul lijkt mij met name voor een ultraloper uitermate onzinnig. Juist ultralopers moeten erg goed en verstandig omgaan met hun lichaam en hun beschikbare tijd.
Conditie is het totaal van de factoren die de sporter in staat stellen om zijn prestatie te leveren. Deze factoren zijn: uithoudingsvermogen, kracht, snelheid, lenigheid, techniek, coördinatie, tactiek en de mentale aspecten. Als ultraloper zal uiteraard van die eigenschappen het uithoudingsvermogen helemaal bovenaan op het verlanglijstje staan, maar dat wil niet zeggen dat de andere aspecten niet getraind zouden moeten worden. Je moet immers ALTIJD ALLES trainen, alleen het ene wat meer dan het andere.

Een aantal jaar geleden heeft David Nieman een onderzoek gedaan bij ultralopers van de Western States Endurance Run, de bekende honderd mijl loop. Dat onderzoek ging over wat zo`n afstand en hoogte doet met je immuun systeem en spieren. Maar uit dat onderzoek kwam meer. Het viel Nieman op dat enkele van de ultralopers de fysiologische stress die het lichaam krijgt te verduren tijdens zware inspanning met wat pillen zelf een handje hielpen.