Grenzen

Mei 2002, Runner's World

Het is maandagochtend en in het donker loop ik naar m’n werk. Jaar in jaar uit. Over de weg razen de auto’s. En jaar in jaar uit worden tijdens het weekend de bushokjes langs de weg vernield. Het glas ligt in vele kleine stukjes verspreid over het fietspad. Ik knars erdoor met m’n loopschoenen. Ik knars, zoals vaak, van binnen. Omdat het versplinterde glas symbool is van de machteloosheid van politie en overheid.

Beste mensen en medelopers, het spijt me oprecht, maar ik moet me kwaad maken, hoewel ik het niet van plan was. Het is namelijk allemaal zo op te lossen. Doek alle stuur-, werk-, structuur- en praatgroepen op en pak die bezopen snotneuzen van zestien, zeventien jaar eens een keer. Zet ze vast, laat ze eens een tijdje zitten. Houd op met taakstraffen, goddomme. Laat ze Rottumeroog ophogen, maar pak ze eens een keer. De politie is toeschouwer en geen betrokkene. Men legt uit, men praat.

Elke voetballer uit het zesde van Vianen Vooruit, elke pupil van De Rotterdamse Leeuwen kent zijn helden. Of het nu Huntelaar, Beckham of Ronaldo is. Maar de hardloopmassa heeft geen idee wie Butter is, wie in Rotterdam 2.04.27 liep, of heeft ooit van Marja Wokke gehoord.

Cors van den Brink en Barbara Kerkhof hopen met hun boek, Helden van de 42, hier wat verandering in te krijgen. Of het ze gelukt is weet ik niet.

Het  is al meer dan 20 jaar geleden nu, maar ik kan die “race” nog als een film zo scherp voor ogen krijgen. Ik liep al enige tijd hard en zoals bij menig beginnende loper maak je dan nog lekker veel progressie.  Tot aan dat moment had ik echter in wedstrijden nog geen potten kunnen breken. Die bewuste zondag liep ik een 5km trimloop bij onze plaatselijke atletiekvereniging. Tot mijn eigen verrassing liep ik vanaf het begin mee vooraan. Voor dit verhaal is slechts van belang dat ik in de laatste paar honderd meter een regionale toploopster er uit sprintte en net boven de 17 minuten als eerste over de streep kwam. Ik hield mijn emoties met moeite in bedwang  en pakte nog lichtjes nahijgend doch vriendelijk nonchalant, het finishkaartje aan. Inwendig juichte ik het uit: “ik had gewonnehen!”. Nu win je geen trimloop en juichend met de armen in de lucht daar finishen is al helemaal zielig, maar zo voelde het wel. Vanaf dat moment had ik verbeelding! Ik kon mij verbeelden dat ik onder de juiste omstandigheden een wedstrijd zou kunnen winnen (bijvoorbeeld van een meisje in de eindsprint). En gewonnen werd er vanaf dat moment, niet alleen in trimlopen maar ook wedstrijden. Niet omdat ik vanaf dat moment ineens zoveel harder kon open, maar omdat ik een nieuwe kracht had ontdekt, de kracht van verbeelding.

In de achter ons liggende week hebben we weer volop kunnen genieten van het WK atletiek of moeten we zeggen de Usain Bolt show. Ik heb weinig (van onze) Nederlanders kunnen bewonderen maar dat mocht de pret niet drukken. Wat een vertoon van macht op die kortste afstanden van onze mooie sport (der sporten). En wat een uitstraling, een nieuwe fase in de historie van grote kampioenschappen!? Geen uitgestreken koppen meer, maar een presentatie waar alle vreugde voor de sport en niet te vergeten een grote portie creativiteit in werd gelegd.
Het zichzelf “verkopen” aan ons, de toeschouwer, klom tot grote hoogte. Minuten lang (ze konden vaak ook niet anders vanwege die camera die onder hun snufferd werd gestoken!) wisten ze zich voor aanvang van hun wedstrijd te uiten op zeer uiteenlopende wijze. De kleding is allang niet meer de enige wijze waarop men zich kan onderscheiden. Nee, naast de schamele kledingstukken werden de veelheden aan piercings, tatoeages, nationale vlaggen, olympische ringen en ga zo maar door op elk denkbaar lichaamsdeel getoond. De Keizer van het bal had zijn volgelingen op de tribune met de “mascotte” of was het zijn eigen “wapen” van zijn keizerrijk, de arena van Berlijn. Inderdaad, het was ook maar een flits van ruim 9,5 seconde.
De huidige generatie WK-gangers laat niets aan het toeval over om zichzelf in de etalage te plaatsen, daarbij natuurlijk ook gesteund door de organisatie van een dergelijk evenement.
Na beëindiging van een wedstrijdonderdeel werd naar de winnaar (al leek het er soms op dat er wel meer winnaars waren) snel een nationale vlag vanuit alle hoeken en gaten toegeworpen en was er de “ereronde”. Was dat vroeger, voor wie die extraverte uiting aandurfde, alleen voor lopers (want dat zijn dan ook lopers!) nu zelfs ook door een “kreupele” kogelslingeratlete (ze had nu eenmaal meer verstand van slingeren en niet om een paar snelle pasjes te doen na weer een wereldrecord!)

Als organisator van o.a. het NK 24 uur in Steenbergen denk je toch “wat doen wij als ultralopers c.q. organisatie verkeerd”!?