Vorige week publiceerden we deel 1 van het boeiende artikel van Hans Strijbosch, deze week het tweede en laatste deel.

Wat en hoe moet je nu trainen en wat kun je ervan verwachten ?
Bij de begripsbepalingen hebben we “conditie” gedefinieerd als het samenspel van uithoudingsvermogen, kracht, snelheid, lenigheid, techniek, coördinatie, tactiek en mentaliteit. Wij willen graag een goede conditie; we zullen dus al die dingen moeten trainen alleen zoals eerder gezegd het ene wat meer dan het andere. Omdat uithoudingsvermogen de belangrijkste factor is bewaren we dat voor het laatst. De conditiebepalende factoren worden besproken in volgorde van de investering in tijd die je erin moet steken. Dit is niet de volgorde van belangrijkheid.

Tactiek is een belangrijke factor voor het eindresultaat in een wedstrijd, maar ik kan mij nauwelijks voorstellen hoe je een kwartiertje tactiek zou moeten trainen. Dat slaan we dus over.
Ook mentaliteit is een zeer belangrijke factor, maar ook daarvoor geldt dat het op de reguliere trainingen niet zo aan bod hoeft te komen. Ultralopers zullen toch al vaak uren achter elkaar alleen zijn tijdens trainingen (het zijn vaak filosofen). Op zichzelf is dat al een goede mentale training. Ik ben een groot en fervent tegenstander van die bikkels die zogenaamd “op karakter” door alles heenbijten, en al helemaal als je signalen dat je je lichaam aan het overbelasten bent weg probeert te moffelen met pijnstillers.
Lenigheid is het eerste aspect waar je tijdens trainingen daadwerkelijk aandacht aan zou moeten besteden. Ultralopers hoeven echt geen slangenmensen te zijn, maar een bepaalde mate van lenigheid in de enkels, heupen en wervelkolom lijkt me een vereiste om niet geblesseerd te raken.

Enige tijd geleden sprak ik een bevriende ultraloper die ons boekje “Doeltreffend Trainen” van Peter Janssen en mij aangeschaft en gelezen had. Naast de beschouwingen over trainen, met name duursporttraining  in het algemeen zei hij dat hij soms wel behoefte had aan een meer specifieke bespreking voor ultralopen. Hij nodigde mij bij die gelegenheid uit om mijn inzichten op dat gebied te verwoorden in een column voor het platform. Als triathlontrainer, die gewend is mensen te begeleiden voor duurprestaties die wel langer dan tien uren kunnen duren voel ik mij wel thuis bij dit onderwerp. Bij deze is die uitnodiging dus aangenomen.

Begripsbepalingen.
Voordat we aan zo’n bespreking beginnen lijkt het mij zinnig om eerst precies te omschrijven  wat voor mij een paar begrippen inhouden; met name “trainen” en “conditie”.
Trainen is een doelgerichte en doelbewuste afwisseling tussen arbeid en rust met het oogmerk een gewenste conditie te verkrijgen en/of te behouden. Met name ultralopers zullen wel eens geconfronteerd worden met de opvatting dat zij “de blik op oneindig en het verstand op nul” zouden hebben. De blik op oneindig kan ik me wel voorstellen, maar het verstand op nul lijkt mij met name voor een ultraloper uitermate onzinnig. Juist ultralopers moeten erg goed en verstandig omgaan met hun lichaam en hun beschikbare tijd.
Conditie is het totaal van de factoren die de sporter in staat stellen om zijn prestatie te leveren. Deze factoren zijn: uithoudingsvermogen, kracht, snelheid, lenigheid, techniek, coördinatie, tactiek en de mentale aspecten. Als ultraloper zal uiteraard van die eigenschappen het uithoudingsvermogen helemaal bovenaan op het verlanglijstje staan, maar dat wil niet zeggen dat de andere aspecten niet getraind zouden moeten worden. Je moet immers ALTIJD ALLES trainen, alleen het ene wat meer dan het andere.

In het kader van het voorstellen van onze specialisten van de vraagbaak presenteren we vandaag de allround specialiste Ann Lens.

Zij is op 23 oktober 1960 geboren in Alphen aan de Rijn en woont momenteel met haar man en 2 zonen in Driebergen.
Haar hoofdfunctie is trainster, maar naast het trainen van (ultra)atleten, recreatieve loopgroepen en duathleten, heeft ze zich verder verdiept en certificaten gehaald in: vaartspelen, “ loopscholing “ (nieuwe theorie),  lopen op hartslag, berglopen, communicatieve en sociale vaardigheden en diverse andere applicaties zoals reanimatie, wondbehandeling, fysiotherapie (2 jaar), voedingsleer en sporten met cara en astma.

Ann is al sinds 2000 trainster van mensen die revalideren. Het gaat om personen, die van haar gehoord hebben, of worden doorgestuurd door de fysiotherapeut. Meestal herstellen zij van een knieoperatie, of achillespeesblessure. Daarnaast begeleidt ze mensen die aan borstkanker zijn geopereerd, een te hoge bloeddruk hebben of andere ondefinieerbare klachten.

Ze heeft zelf in 2001 een eigen loopgroep opgezet, genaamd *Ann-yway* . In deze loopgroep zitten mensen die het leuk vinden om gezamenlijk te trainen onder een persoonlijk gerichte begeleiding. Onder deze personen bevinden zich ultralopers, een bergbeklimster, korte afstandlopers/sters en duatleten

De 67-jarige Stein was in zijn jeugd in Duitsland een selectie-handballer, districtskampioen 400 meter, cross en speerwerpen. Daarnaast was hij kajakkampioen KI -KII en K IV, jeugdkampioen langlaufen in het Zwarte Woud en een zeer goede alpine skiër. Verder was hij ook nog drie jaar amateurbokser en tennisser. Dus veel te veel disciplines. Met twintig jaar al gestopt en pas met 38 jaar weer in Nederland begonnen met lopen onder ondeskundige trainers. Hij is zich in de trainingsleer van het hardlopen gaan verdiepen omdat hij, zoals hij dat omschrijft: “door enkele trainers kapot is getraind.”

Als trainer had hij Bruno Joppen in zijn groep en is zich daardoor gaan specialiseren in het trainen van ultralopers. Al jaren woont hij in Den Andel (Groningen).

De ervaringen met ultralopers zijn zeer wisselend. Peter gaat (zoals het een ultrasporter betaamd) uit van begeleiding op lange termijn. Sporters die een langere periode bij Peter hebben getraind, hebben vaak een grote progressie geboekt en uitstekende prestaties geleverd. Helaas haken sporters vaker af na een korte periode omdat er in die periode te weinig resultaat wordt geboekt in de ogen van de atleet.

In het verleden heeft Peter o.a. Bruno Joppen, Dirk Westerduin, Edward de Ruiter getraind. Momenteel trainen Majet Spoelder, Hinrick Klugkist en Bob Stultiens bij Peter.

De begeleiding is sterk persoonlijk gericht. Het contact gaat per telefoon en e-mail. Regelmatig wil Peter zijn pupillen zelf zien lopen. Uitwisseling van informatie is erg belangrijk. De pupillen mogen volledige toewijding en persoonlijke aandacht van Peter verwachten. Op basis van de informatie/trainingsuitwisseling worden de schema’s per 4 weken opgesteld.

Voor de begeleiding van Peter wordt er een kleine maandelijkse bijdrage gevraagd.

Lange duurlopen in een langzaam tempo (de LDL (HF I op 70% van de AD)) staat centraal om de vetzuurverbranding te optimaliseren. Deze duurlopen zijn de basis van de ultratraining, maar daarnaast komen alle afstanden in TE (TrainingsEenheden) voor (vanaf 60 meter steigerungssprint). Waarom? Als je een langere periode voornamelijk dezelfde belastingsintensiteit traint is het aannemelijk dat je organisme in een ‘dynamisch stereotype' verzeild raakt, en dus niet meer progressief reageert. Optimalisatie van de vetzuurverbranding is de kern om tot optimale prestaties te komen. Het streven is om met doelgerichte trainingen toe te vlinderen naar het bereiken van een individuele maximale prestatie, dat wil zeggen het realiseren van een hoog benuttingspercentage. Trainingen van Peter zijn vooral gebaseerd op hartslag. Peter heeft enkele jaren geleden een zeer uitgebreid, wetenschappelijk onderbouwd werkstuk gemaakt voor de KNAU over ultratraining: “Chronisch extensieve duurbelasting. Het trainingssysteem voor ultra-lopers”.