Als niet- wetenschapper heb ik altijd wel een meer dan gemiddelde interesse getoond in de laatste alinea van duursportgerelateerde onderzoeken. Ik stond altijd open voor nieuwe dingen. Onze sport – triathlon – was tenslotte ook best nieuw. En daardoor vaak ook erg vernieuwend. Het triathlonstuur van Lemond is daar een mooi voorbeeld van. In 2001 kwam ik een andere vinding op het spoor, tot dan toe nieuw voor de duursport. Eiwitgebruik TIJDENS het sporten? Mijn interesse was gewekt. We schrijven 2001.

Na een aantal succesvolle hele triathlons, waaronder 2 top-7 klasseringen bij de Ironman van Hawaii en 2 overwinningen op de Ironman van Lanzarote had ik inmiddels een stap terug gedaan. Zoon 1 was 2 jaar en dochter 1 was onderweg. Ik had ook mijn intrede op de arbeidsmarkt gedaan en was als leraar Duits en Economie aan de slag gegaan. Ik besloot mijn beperkte tijd alleen in het lopen te stoppen. Tot ik een advertentie in de Amerikaanse Triathlete ontwaar waarin een produkt aangeprijsd wordt door 6-voudig Hawaii winnaar Dave Scott. Daarin is sprake van eiwitgebruik tijdens het sporten. Dat was vernieuwend, want eiwitten zaten tot dat moment alleen nog in herstelprodukten. Ook was DSM destijds bezig geweest met een herstelprodukt met bepaalde eiwitten voor de Olympiagangers in Sydney. Wetende dat Dave Scott een eigen coachingsbedrijf runde (leuke woordspeling al zeg ik het zelf) deed hij dat dus niet voor de money, maar omdat ie erachter stond. Ik surfte naar de genoemde website, waar nog steeds de onderzoeken terug te vinden zijn die leidden tot de inzichten: www.accelerade.com.

Ik besloot met het idee aan de slag te gaan. Ik kon mijn ei als hardloper alleen niet kwijt en vond het leuk om met de beperkte tijd zelfs 3 sporten te beoefenen. Met het uitkomen van de triathlonkalender wist ik het zeker: liever 3 onderdelen “prutsen” dan 1 iets beter doen. Na een hele herfst/winter niet gefietst en gelopen te hebben kwam ik er al snel achter dat de harde schijf nog behoorlijk vol stond en dat mijn eigen brouwsel van eiwitverrijkte sportdrank daar een rol bij speelde. Ik herstelde verdacht snel en kon mijn beschikbare tijd dan ook relatief intensief invullen. Omdat ik de zwaarste triathlon, die van Embrun, nog op mijn verlanglijstje had staan besloot ik die te gaan doen in 2002.

Ik werd er 5e met een keurige tijd, zeker in vergelijking met trainingsmaat van weleer Chris Brands, die een veelvoud aan trainingsuren maakte. Overtuigd van mijn trainingsaanpak en het effect van de eiwitten besloot ik door te gaan. In 2003 haalde ik zowaar nog de A-Status op het WK in Ibiza met een 7e plek . Wat een giller! Almere 2003 wist ik bijna winnend af te sluiten en werd op de afsluitende marathon alleen nog achterhaald door een ontketende Gerrit Schellens (B), die zijn marathons (na 180km fietsen en 3,8km zwemmen) altijd laag in de 2’40 afraffelde. Geen Nederlander verder te bekennen.
In 2004 belandde ik in april in het ziekenhuis na een fietsongeval. Na 2 dagen kunstmatige coma en een fikse hersenkneuzing kwam ik weer bij. Geen korte termijngeheugen meer, maar het eiwitverhaal zat gelukkig in mijn lange termijn geheugen. Ik deelde mijn ervaringen met toenmalig trainingsmaat Chris en die maakte zijn grootste progressie ooit in dat jaar. Toeval?

Ik besloot wederom de triathlonsport op een zelf gekozen moment te verlaten en voor het NK van 2005 te gaan. Om mij te stimuleren zei mijn vrouw:”als je dat flikt met een titel mag je van mij nóg wel een jaartje door”. Dat had ze niet moeten zeggen. In 2005 en 2006 behaalde ik titel 7 en 8 en in 2006 wist ik zelfs nog een Ironman te winnen (UK). Bij de laatste was ik ongetwijfeld de enige met een eiwitverrijkte sportdrank in de bidon. Inmiddels is het in de triathlontop al behoorlijk ingeburgerd, omdat we er in de triathlonbladen ook over schreven.
Waarom die lange aanloop voor de uitleg van een produkt? Omdat wellicht niet geheel toevallig mijn toenmalige sponsor Nutrisense ook met een hersteldrank op de markt kwam met eiwittoevoeging: Peptiplus.  Niet alle eiwitten zijn geschikt voor opname tijdens het sporten. Ze remmen de maaglediging. Maar in de vorm van eiwithydrolysaat (de eiwitketens zijn dan als het ware opgeknipt in opneembare aminozuren) gaat dat zeer goed en treden er 3 effecten op:

- snellere opname van de koolhydraten. Onze belangrijkste brandstof, dus wel zo handig
- minder spierschade/sneller herstel omdat de bouwstenen al tijdens het sporten worden aangeboden
- last but not least: stimulans vetverbranding. Eiwitten spelen een rol bij het vrijmaken van vetzuren. Bied je koolhydraten alleen aan, zal het lichaam sneller geneigd zijn tot koolhydraatverbranding. Met de toevoeging eiwitten verschuift de mix iets meer richting vet, zelfs bij hogere intensiteiten.

Al trainend gaf ik mijn lichaam dus met die toevoeging altijd het signaal vooral vetten te verbranden. Mijn hersteltijd werd verkort en ik kon daardoor de beperkte tijd intensiever invullen.
Naast voorbeelden uit de triathlonsport heb ik nog het voorbeeld van Casper Helling, maratonschaatser. Die kwam ik tegen voordat hij het werelduurrecord ging aanvallen. De insteek was destijds het fenomeen hersteltest (ik werkte bij Polar), maar ik vroeg hem ook of hij van bovenstaande wist. Niet, maar hij stond er wel voor open. Hij was zelfs zo enthousiast over het gebruik tijdens zijn – geslaagde – poging, dat hij het in zijn verslag noemde. En het meest relevante voorbeeld voor jullie: Jan-Albert Lantink is er op mijn aanraden ook al geruime tijd mee aan de slag. Let wel, het is geen toverdrank, juist trainen ernaast blijft geboden.

Via de website van Frank Heldoorn (contact) kunt u een gratis proefsachet Peptiplus aanvragen. Via Nutrisense, distributeur van Peptiplus en sponsor van deze actie, krijgt u deze thuisgestuurd. Hiervoor dient u voor 15 december te reageren.

Noot van de redactie. Dit artikel is mede tot stand gekomen dankzij een financiële bijdrage van Nutrisense.