Martin Ketellapper, de Nederlands kampioen 100 kilometer kreeg enkele weken geleden een invitatie voor de IAU 50 kilometer Trophy finale in Gibraltar. Volgend jaar wordt daar het EK / WK 100 kilometer gelopen en dit was een uitgelezen kans om het parcours en de organisatie te testen.

We vroegen Martin naar zijn ervaringen in Gibraltar.

Vrijdag 30 oktober, op de verjaardag van mijn zoon Melle die 5 jaar werd, vertrok ik naar Gibraltar. In Malaga, waar het vliegtuig aankwam, stond een man met een grote witte (foute) mercedes mij op te wachten, om mij naar Gibraltar te brengen. ‘Are you afraid in the car. No? You should be!!’ Dit was het begin van een interessant en avontuurlijk weekend. ‘Do not touch the monkey’s, they will bite you,’ vervolgde hij en begon een verhaal over afgebeten ledematen door apen. De man bleek filmmaker/ producer te zijn, hij maakte documentaires (operacion felix, over WOII). We namen de ‘touristische’ route naar Gibraltar over een N-weg langs de kust. Via Torremolinos en Marbella, waar hij de hele jetset wist te wonen, kwamen we bij de grens van Gibraltar. Bij het passeren van de Gardia Civil begon de man steeds te blaffen, omdat ze in Gibraltar een hekel hebben aan de Spaanse politie.

Imposant dook de rots in de verte op. Al nader bijkomend kreeg ik al het vermoeden dat dit wel eens een pittige wedstrijd kon worden. Ook de temperatuur lag boven de 25 graden. De grens passeren in deze richting was geen probleem. ‘We naderen nu Engels grondgebied, dus vanaf nu is alles netjes en ordentelijk, we laten de chaos achter ons’, klonk voor mij wel aangenaam in de oren. Ik was pas laat in het ‘retreat center’ en had daardoor de briefing gemist. De groep was al naar het centrum voor de openingsceremonie. De conciërge gaf te kennen, dat er geen eenpersoonskamer meer vrij was en vroeg of ik bezwaar had om een kamer te delen. Zo kwam ik op de kamer bij een Zuid-afrikaan.

Met de bus ben ik toen naar het centrum vertrokken en na wat zoeken vond ik het stadion, waar de openingsceremonie al aan de gang was. Ik voegde mij bij de groep en kon nog net de afsluitende dans van de plaatselijke gymnastiekvereniging meemaken. Daarna werden we met een busje naar een restaurant onder de oude stadsmuren gebracht, waar de pasta al klaar stond. Hier heb ik mij bij de Amerikanen en een Engelse gevoegd, die heel open en gastvrij waren, erg leuke en gezellige mensen.

Eenmaal terug in het ‘retreat center’, kon ik kennis maken met mijn kamergenoot. Mijn Engels is niet goed, maar het zijne was helemaal beroerd, dus echt diepgaande gesprekken hadden we niet. Hij was nogal geïnteresseerd in marathontijden in Europa, om daar geld te kunnen verdienen. Met een pr. van 2:25 uur viel het dan ook wat tegen, dat je in Amsterdam toch wel ruim onder de 2:10 moet lopen om in de prijzen te vallen. Nadat ik mijn tanden had gepoetst, bleek de Afrikaan al op bed te liggen, onder maar liefst 3 dekens en in een wat merkwaardige houding (de dekens als een tent omhoog). Toen ik het licht uit had gedaan, hoorde ik wat vreemde geluiden. Even dacht ik dat het niet goed met hem ging en dat ie begon te hyperventileren, maar al snel werd mij duidelijk wat er aan de hand was en na zo’n 10-15 minuten was ‘het’ gelukt. Je begrijpt, ik heb geen oog meer dicht gedaan.

Zaterdagochtend maakte ik kennis met de Belgische collega’s, Kris Cauwels, Pieter Vermeesch en Marc Vanderlinden. Kris bood meteen aan om vanaf dat moment bij hem op de kamer te komen en daar ben ik hem dankbaar voor. De Zuid-Afrikaan had een rood trainingspak aan met ‘Mr Price’ er op. Vanaf nu noemden we hem dus Mr Price, alias Jack the R. Natuurlijk zijn we aapjes gaan kijken op de rots en vanaf daar heb je geweldige uitzicht over Spanje, Marokko en de Straat van Gibraltar. Hier zou een hele mooie wedstrijd georganiseerd kunnen worden.

Om een uur of twaalf, was ons laatste maal voor de wedstrijd. We werden met de gehele groep naar de start/finish gebracht, op het zuidelijkste puntje van Europa. Omgeven door water, was het hier mistig en verlaten en dat gaf een wat desolate indruk. De kleedruimtes en toiletten waren onderhevig aan een grondige verbouwing en konden dus niet gebruikt worden. Mr Price zocht nog wat lege flesjes uit de vuilnisbakken en begon aan zijn warming up ruim een uur voor de start. Ik heb nog maar even goed gegeten en gedronken, omdat het mij onduidelijk was hoe dat tijdens de race geregeld zou zijn. Helaas hielp de entourage niet mee aan het opbouwen van een goede spanningsboog voor de wedstrijd. Wel moet gezegd worden dat het enthousiasme en de inzet van de vrijwilligers enorm was.

14:30 uur: ‘Waar is de motor? Je moet niet achter de lopers, maar ervoor rijden!!!’, riep de man van de organisatie. Justin Fyffe (USA), Pieter Vermeesch, Kris Cauwels en ik vormden na de start meteen een groepje, maar al snel viel dit toch weer uiteen. Pieter heeft nog een heel stuk met Justin kunnen oplopen, Kris en ik kwamen ‘alleen’ te lopen. Nu was het parcours zo uitgezet, dat je elkaar steeds tegenkwam en je moest elkaar soms zelfs ontwijken. Eerst 1 km heen en weer terug, vervolgens 6 x 4 km heen en weer terug. Dit parcours was in de laatste week nog veranderd en is mogelijk ook niet het parcours dat volgend jaar met de 100 km gelopen zal worden. De eerste km bestond uit een pittige afdaling/klim door een tunnel. Gevolgd door een stukje vlak en nog een paar kleine heuveltjes, de laatste 2 km was vals plat. Het parcours was bijzonder, een groot gedeelte ging over het haven en industrieterrein. Aan de ene kant jammer (met zoveel mooie natuur op de rots), aan de andere kant ook wel apart en grappig. De 6e en 7e keer die heuvel op, dacht ik eerlijk gezegd wel dat ik in de Pyreneeën was beland, maar goed ik ben dan ook geen bergloper.

Als 12e kwam ik over de finish in een tijd van 3:20 uur. Gezien de voorbereiding, het parcours en de temperatuur, kan ik niet meer dan tevreden zijn. Mr Price was na een snelle start ver teruggevallen. Hij verklaarde last te hebben van zijn liezen, misschien had ie zijn kruit de avond ervoor wel verschoten…