Trailrunning is sterk in opkomst in Nederland. Dit jaar wordt een boeiend aantal trails georganiseerd in de Lage Landen, zeker voor een vlak en geasfalteerd land. Nederland kent mogelijk zelfs een ’ultratrailclassic’ in wording. Limburgs Zwaarste (60-80-100km), met drie afstanden, on-Nederlands veel hoogtemeters en een mogelijkheid om twee UTMB punten te verdienen spreekt zeker tot de ultraverbeelding. Het Nederlandse ultra trailgebeuren lijkt beetje bij beetje uit de luiers te geraken. Daaraan hebben enkele mooie Nederlandse prestaties bij toonaangevende ultratrails in het buitenland in 2011 zeker ook hun bijdragen geleverd.

Er lijkt dus een mooie basis te liggen, maar ultratrailers zijn vaak individualisten, wars van enige vorm van organisatie. Een officiële koepel bestaat (nog) niet. Om toch in de toekomst eventueel nationale kampioenschappen te organiseren of een optimale selectie van lopers samen te stellen voor deelname aan een tweejaarlijks door de IAU (International Association of Ultrarunners) te organiseren WK, is een basisstructuur voor ultratrailrunners een vereiste. In 2013 staat het vierde WK ultratrail op het programma. Een keuze voor de locatie is nog niet gemaakt, maar zal waarschijnlijk op 23 april bekend worden, na de vergadering van de IAU in Seregno, Italië.

In het weekend van 21 en 22 januari kwamen een kleine 25 lopers met zeer uiteenlopende  achtergronden bijeen. Naast het ‘WK-doel’ gaf de ultrameeting in de modder ook de mogelijkheid om eens samen te trainen, onderling informatie uit te wisselen, kennis te bundelen, onderling kennis te maken en een netwerk te creëren, om ultratrailrunning in en vanuit Nederland een kwaliteitsimpuls te geven. Daarnaast werden enkele goede lezingen gegeven. Promovendus Peter Res vertelde een zeer logisch verhaal over het nut van eiwitiname voor, tijdens en na een ultra inspanning. En ervaringsdeskundige Gideon Zadoks deed uitvoerig uit de doeken hoe het nou zat met de mentale kant van het ultralopen, bij extreem lange wedstrijden. De teksten van deze lezingen worden later deze winter op deze site gepubliceerd.

De omstandigheden in Epen waren optimaal. Vanuit groepsaccomodatie Het Zinkviooltje bood het Limburgse heuvellandschap de deelnemers uiteenlopende uitdagende parcoursen tussen de 20 en 30 kilometer, die op beide dagen werden gelopen in groepen van wisselende samenstelling. Het weer speelde het spel uitstekend mee. Vooral zaterdag kwam de regen met bakken uit de hemel vallen. Paden overstroomden, weilanden werden modderballetten en technisch stukken trail werden zwaar. Deelnemers met uiteenlopende achtergronden, van ex- baanlopers tot door de wol geverfde ultra trailers, ervoeren de bonte mix van deelnemers, informatie en verschillende trainingsvormen als een verrijkende en inspirerende  aanvulling op hun  beeldvorming over de ultratrail. Voor de één was het boeiend voor een weekend maar werd de ultratrail geen nieuwe bezieling. Voor de ander was het een bevestiging van een stiekem al half ingeslagen richting. Het enthousiasme bij iedereen was in ieder geval groot, en de aanwezige ervaringsdeskundigen zagen dat er in potentie veel mogelijkheden lagen binnen de aanwezige groep.

De organisatie van het weekend was basaal solide met een uitstekende catering. De sfeer was perfect. Bij deze allen dank hiervoor.

Foto: Barbara Kerkhof, Studio Arnhem

Lees ook het sfeerverslag op MudSweatTrails